#RELACJA Z TRYBUN

Ligowy klasyk lat 90. nie ma obecnie takiej rangi pod względem piłkarskim jak dawniej, ale kibicowsko zarówno dla fanów Legii, jak i Widzewa, spotkania te są niezwykle ważne. A wszystko za sprawą szczerej nienawiści, która z biegiem lat ani trochę nie zmalała. Jako że przed meczem kolejni ligowi rywale z czołówki potracili punkty i wygrana mogła zbliżyć się legionistom do lidera na 4 punkty, nasze grajki po raz kolejny spier...ły sprawę koncertowo, a fanatycy pokazali jasno, że mają dość. I kazali kopaczom wypier...ć.

Tegoroczne wyniki naszych piłkarzy dalekie są od tych, jakich oczekiwaliśmy w trakcie przerwy zimowej, ale na szczęście nie mają negatywnego wpływu na frekwencję. Dzięki zaangażowaniu wszystkich stron, po raz kolejny w tym sezonie udało się wyprzedać wszystkie dostępne bilety. Marketingowcy ogłosili więc "sold out", a jedynie językoznawcy mogą łapać się za głowę, jakby nie dało się tego zakomunikować w naszym pięknym, ojczystym języku.

Piłkarze Legii w tym roku nie rozpieszczają swoją postawą - najdelikatniej mówiąc. Sami jednak nie możemy równać do kiepskiej formy sportowej - to nam zwyczajnie nie przystoi. Wszak godne reprezentowanie Legii Warszawa to nasze najważniejsze zadanie. Nic więc dziwnego, że wejściówki na wyjazd do Kielc rozeszły się na pniu. Wyjazdy na Kielecczyznę dziś trudno zliczyć, ale w tym sezonie przyszło nam jechać na stadion przy Ściegiennego po raz drugi.

Pomimo piłkarsko bardzo słabego początku roku 2024, byliśmy pełni nadziei, że legioniści tak jak we wcześniejszych spotkaniach europejskich pucharów staną na wysokości zadania i swoją ambitną postawą zapewnią awans do kolejnej rundy rozgrywek. Nadzieję dawała druga połowa meczu w Norwegii. Stadion sporo przed meczem był wyprzedany, ultrasi szykowali oprawę, wyjazdowicze robili już analizy lotów na 1/8 finału w połowie marca... Niestety w czwartkowy, całkiem ciepły jak na połowę lutego wieczór, czekał nas zimny prysznic.

Po dwóch wyjazdowych sukcesach (stawieniu się w ponad cztery tysiące osób na Stadionie Śląskim w Chorzowie oraz po zagraniu na nosie włodarzom pewnej europejskiej organizacji piłkarskiej i ostatecznym zjawieniu się na trybunach norweskiego obiektu w Molde) przyszedł czas na inaugurację roku przy Łazienkowskiej. Mimo mało atrakcyjnego przeciwnika, mianem którego z pewnością można nazwać zespół beniaminka z Niepołomic, udało nam się całkiem nieźle wypełnić stadion. Ponad 21 tysięcy osób w lutym, pomimo iście wiosennej pogody, naprawdę robi wrażenie.

Rundę wiosenną rozpoczęliśmy od wyjazdu na Stadion Śląski do Chorzowa. Najliczniejszego naszego wyjazdu na mecz ligowy - bowiem na innych stadionach zwyczajnie nie możemy liczyć na taką pulę biletów. Kiedy dowiedzieliśmy się, że będziemy mogli liczyć na blisko 4,4 tysiąca wejściówek, wydawało się, że będzie to stanowiło dla nas poważne wyzwanie. Jednak gdy liczba zapisanych osób dobiła do 8100 (!), musieliśmy przerwać promowanie wyjazdu i rozpocząć "cięcia". Wynik ten jednak najlepiej pokazuje nasz wyjazdowy potencjał. można zaryzykować zdanie, że gdyby Ruch przekazałby nam nawet 15 tysięcy wejściówek, bylibyśmy w stanie pojechać i w takiej właśnie liczbie. Oby tak było w przyszłym sezonie, o ile chorzowianie utrzymają się w Ekstraklasie.

Cztery dni przed Wigilią delegacja fantyków Legii udała się do Krakowa na ostatnie spotkanie naszych piłkarzy w roku 2023. Początkowo mecz miał zostać rozegrany 30 lipca, ale ze względu na długie podróże przy okazji meczów kwalifikacyjnych do Ligi Konferencji na wniosek Legii mecz przełożono. Ostatecznie jego termin Ekstraklasa ustaliła na 20 grudnia, czyli zaledwie trzy dni po meczu... Legii z Cracovią z rundy rewanżowej.

W niedzielę rozegraliśmy ostatni domowy mecz w roku 2023. Na trybunach stawiło się 20 tys. kibiców - z jednej strony wynik niezły, z drugiej - spotkania z tej rundy pokazały, że z pewnością stać nas na więcej. Na pewno nikt z przybyłych na Ł3 fanatyków nie żałował swojej decyzji. Mecz z Cracovią na długo zostanie w pamięci Patryka Sokołowskiego, którego legioniści pożegnali w wyjątkowy sposób.

Po pierwszym meczu z AZ przez długie tygodnie nie cichła sprawa zaatakowania prezesa Legii oraz zatrzymania w areszcie dwóch piłkarzy naszego klubu. Klub z Holandii szybko podjął decyzję, że ze względów bezpieczeństwa nie będzie zamawiał biletów dla swoich fanów na mecz rewanżowy. Legia wprawdzie zapewniała, że tych nie spotka w Warszawie nic złego i będą mieli okazję zobaczyć, jak należy przyjmować przyjezdnych (nam w Holandii zabraniano wstępu do miasta!), Holendrzy decyzji nie zmienili. A kibice AZ zwyczajnie obsrali zbroję, tak łatwo rezygnując z wyjazdu na spotkanie, które dla obu klubów było decydujące o awansie do kolejnego etapu rozgrywek.

W ostatnich latach nie mieliśmy zbyt wielu okazji do odwiedzania stadionu „eŁKSy” – raz, że w najwyższej klasie rozgrywkowej próżno jej było szukać; dwa – nawet gdy się w niej pojawiła, to zaraz z niej spadła; trzy – jej obiekt, na którym pojawiliśmy się w niedzielę, podczas ostatniej ligowej konfrontacji w sierpniu 2019 roku znajdował się w budowie, przez co wówczas w prowizorycznym sektorze gości zasiadło niespełna 300 kibiców naszego klubu, choć chętnych było naturalnie znacznie więcej.

W mroźny grudniowy wieczór przyszło nam wspierać Legię na pucharowym meczu w Kielcach. Zapewne większość z nas była przekonana, że to tylko kolejny krok na drodze do trofeum w postaci Pucharu Polski. Niestety, tym razem z Kielecczyzny wracaliśmy w minorowych nastrojach - nie dane nam będzie 2 maja wspierać Legii na stadionie Narodowym. Po stracie bramki w ostatniej minucie dogrywki, robiliśmy dobrą minę do złej gry, śpiewając na melodię hitu z Wiednia - "Aejaejaejaeja wolna majówka...".

Za nami wyjazd na rewanżowe spotkanie z Aston Villą, który okupiony został licznym aresztowaniami, a fanom Legii ostatecznie nie udało się wejść na stadion. Przedstawiciele klubu z Birmingham, dla których dane słowo nic nie znaczy, nie chcieli przekazać legionistom puli biletów, do której obligował ich regulamin rozgrywek, tj. 2100 sztuk. Fani z Łazienkowskiej mimo wszystko przybyli na Wyspy w takiej liczbie, licząc, że uda się wywrzeć presję na Brytyjczykach i wesprzeć ukochany klub.

Mecz z Wartą przejdzie do historii, albowiem to podczas tego spotkania świętowaliśmy 50-lecie Żylety. Półwiecze najbardziej znanej trybuny w całej Polsce musiało mieć odpowiednią oprawę i godną atmosferę. Ta stała na niesamowitym poziomie i sobotni wieczór zapamiętamy na lata.

Postawa naszych piłkarzy w meczu ze Zrinjskim dawała nadzieje, że w spotkaniu z Lechem, nie będziemy musieli się wstydzić. Jedyne obawy kibiców odnośnie postawy naszej drużyny miały związek z krótkim czasem na regenerację. Jak się później okazało, obawy były bezpodstawne. Waleczną postawę legionistów obejrzało z trybun ponad 29 tysięcy kibiców - po raz kolejny w tym sezonie wszystkie wejściówki zostały wyprzedane. Wygląda, że wzrasta świadomość dotycząca zwalniania wykupionych miejsc przez osoby, które na stadionie nie mogą się pojawić. Klub postanowił nagłaśniać tę opcję i zachęcać do udostępniania wejściówek znajomym lub zwalniania ich do ogólnodostępnej puli.

O ile wyjazdowego meczu ze Zrinjskim nie dane nam było zobaczyć z powodu zakazu wyjazdowego za wjazd z bramą w Alkmaar, to spotkanie rewanżowe przy Ł3 mogli już bez problemów zobaczyć kibice obu klubów. Bez problemów, bowiem UEFA nie zamknęła nam Żylety za mecz z Aston Villą, co przez pewien czas nam groziło. Mędrcy z UEFA dopatrywali się ukrytego przesłania (skierowanego do nich właśnie) w choreografii "Welcome to the jungle", uważnie analizując transparent i sektorówkę centymetr po centymetrze. Jedna z liter przykuła ich uwagę na dłużej - i przez ten fakt, nasz klub musiał na parę tygodni wstrzymać sprzedaż biletów na mecz rewanżowy ze Zrinjskim.

Trzy dni po wyjeździe na mecz Pucharu Polski do Tychów udaliśmy się do Radomia na mecz przyjaźni. Spora grupa legionistów na miejsce przyjechała już w piątek i sobotę, bo umacnianie zgody po prostu musi trwać.

Losowanie 1/16 finału Pucharu Polski było dla nas niezwykle atrakcyjne - w końcu trafiliśmy ekipę, z którą nie tylko nie mamy okazji rywalizować na co dzień, ale i której całe pokolenie legionistów nie miało prawa zobaczyć na żywo. Po raz ostatni Legia z zespołem z Tychów grała w 1996 roku, kiedy tyszanie okazjonalnie zaliczyli niespełna dwa sezony w najwyższej klasie rozgrywkowej (oficjalnie jako Sokół Tychy) po wykupieniu licencji Sokoła Pniewy. Wówczas IV-ligowiec z dnia na dzień przeskoczył trzy klasy rozgrywkowe, by na koniec tejże przygody, po likwidacji klubu z powodu problemów finansowych wrócić do ligi piątej. Co nieco o tamtych meczach znaleźć można w karcie pamiątkowej, którą otrzymał każdy z wyjazdowiczów.

Ostatnie wyniki osiągane przez legionistów nie napawały zbytnio optymizmem, ale mimo wszystko udało się sprzedać wszystkie bilety na mecz ze Stalą Mielec. Ten wynik, biorąc pod uwagę aspekt sportowy, jak i tzw. atrakcyjność przeciwnika, to na pewno największy pozytyw. Szkoda jedynie, że znów naprawdę spora liczba osób uprawnionych do wejścia na stadion, nie pojawiła się na trybunach, nie zwalniając jednocześnie swojego miejsca w systemie biletowym.

Wyjazdy do Wrocławia zwykle cieszą się sporym zainteresowaniem wśród kibicowskiej braci. Dowód na to stanowi chociażby eskapada sprzed niemal czterech lat, kiedy w grudniu 2019 roku zameldowaliśmy się na stadionie Śląska w blisko 3400 osób. Tegoroczna mobilizacja na dolnośląską podróż była ogromna, jako że znów chcieliśmy wypełnić sektor gości do ostatniego miejsca.

Serię meczów rozgrywanych co trzy dni zakończyliśmy domowym spotkaniem z Rakowem. I choć o frekwencję tego dnia mogliśmy być spokojni - wszystkie bilety zostały sprzedane z odpowiednim wyprzedzeniem - zdecydowanie trzeba pracować nad pełną mobilizacją do tego, z czego znana jest Żyleta, czyli fanatycznego dopingu, do którego non stop, przez 90 minut, mobilizował "Staruch".

Mało kto spodziewał się przed wyjazdem do Alkmaar, że wydarzeniami związanymi z tym spotkaniem żyć będzie pół Polski, a głośno o nim będzie również w Europie. Mecz z Holendrami był pierwszym spotkaniem wyjazdowym w fazie grupowej Ligi Konferencji Europy, a zainteresowanie wyjazdem było dwukrotnie większe niż liczba przyznanych nam biletów. Tych ostatecznie otrzymaliśmy 1150, więc sporo legionistów musiało obejść się smakiem. Z drugiej strony, ci którzy pojechali w ciemno, podobnie jak kilka tygodni wcześniej w Wiedniu nie pożałowali.

Po środowym wyjeździe do Szczecina, w niedzielę przyszło nam jechać do Białegostoku na mecz z Jagiellonią. Spotkania na Podlasiu są oczywiście najważniejszym wydarzeniem sezonu i białostoczanie z tej okazji szykują się odświętnie. Tak jak w całej Polsce, na meczu z nami frekwencja jest zdecydowanie najwyższa w sezonie, a prawdziwość hasła "Przyszliście chamy, dlatego że my tu gramy" potwierdził trener "Jagi" na przedmeczowej konferencji.

Od kilku sezonów jednym z przywilejów gry w europejskich pucharach jest możliwość przekładania niektórych spotkań ligowych. Tak też stało się w przypadku wyjazdowego meczu z Pogonią Szczecin, który początkowo początkowo miał się odbyć w końcówce sierpnia. Ostatecznie został rozegrany 27 września.

Zaledwie trzy dni po meczu z Aston Villą ponownie wypełniliśmy trybuny naszego stadionu, tym razem przy okazji meczu ligowego z Górnikiem. Chociaż wypełniliśmy to lekka nadinterpretacja - sprzedane zostały wszystkie wejściówki, a na samym stadionie pojawiło się 24,4 tys. fanów - o ponad 3 tysiące mniej niż na meczu z Anglikami. W związku z tym warto przypomnieć karneciarzom, że mają możliwość przepisania swojego miejsca na konkretne spotkanie dla innej osoby, bądź zwolnienie go do ponownej sprzedaży.

Po wygranych trzech dwumeczach nasi piłkarze zapewnili sobie awans do fazy grupowej Ligi Konferencji Europy. Już wiadomo, że to ostatnia edycja europejskich rozgrywek z tradycyjną fazą grupową - za rok będą rozgrywane spotkania z różnymi zespołami, ale bez znanej od lat formuły mecz i rewanż. Na temat losowania nie ma co się wypowiadać, bo nie mamy na to wpływu. Na pewno można było trafić ciekawiej kibicowsko, ale skoro los tak chciał, trzeba dać z siebie wszystko na meczach z rywalami z Anglii, Holandii i Chorwatami zamieszkującymi bośniacki Mostar.

Po dwutygodniowej przerwie na mecze reprezentacji Henryka Apostela, wróciliśmy na kibicowski szlak. Po raz pierwszy na wyjazdowy mecz z Piastem podróżowaliśmy pociągiem specjalnym. Gniazdowy przed meczem mobilizował nas, byśmy dali z siebie tyle, by w końcu któryś z wyjazdów do Gliwic zapadł nam mocniej w pamięć. O to zadbał sędzia sobotniego meczu, Damian Sylwestrzak.

Mecze Legii z Widzewem wzbudzają wiele emocji od połowy lat 90. Chociaż dziś oba kluby walczą o zupełnie inne cele, nienawiść pomiędzy fanatykami Legii i RTS-u jest szczera i w wielu miejscowościach walka trwa każdego dnia. Nic więc dziwnego, że wszystkie bilety z obu stron wyprzedane zostały w mgnieniu oka, a zainteresowanie wejściówkami były wielokrotnie większe.

Po remisie w Danii każdy z nas wierzył, że uda się zapewnić awans do fazy grupowej Ligi Konferencji Europy przed własną publicznością. Tym bardziej, że zainteresowanie meczem było olbrzymie - wszystkie bilety rozeszły się tydzień wcześniej, więc fantastyczna atmosfera była gwarantowana.

Jeszcze w Wiedniu przyszło nam planować kolejny europejski wyjazd. Niestety, zamiast na Cypr przyszło nam podróżować po raz drugi w ciągu kilku ostatnich lat do duńskiej dziury - Herning. Tak chciał los, więc nie szukając wymówek, że już tam byliśmy, czy że cienko z urlopem tydzień po tygodniu, zaczęliśmy sprawdzać opcje transportu do krainy Lego.

Po powrocie z Wiednia przyszedł powrót do naszej ligowej rzeczywistości i spotkanie z Koroną Kielce. Tym razem nie udało się nam zapełnić stadionu, ale frekwencję powyżej 20 tysięcy pod koniec sierpnia przy tak dużym natężeniu meczów można uznać za wynik przyzwoity.