#RELACJA Z TRYBUN

Niespełna dwa miesiące minęły od ostatniego meczu przy Łazienkowskiej - spotkania przyjaźni z Radomiakiem, na którym panowała świetna atmosfera, choć oczywiście okoliczności sportowe były niezbyt sympatyczne dla wszystkich, którym dobro Legii leży na sercu. Minęło kilka tygodni i... niestety zmieniło się niewiele. Osoby zarządzające klubem nie kiwnęły palcem, by w jakikolwiek sposób promować mecz przy Ł3. Sportowo nadal widzimy obraz nędzy i rozpaczy, a ponadto fani z niepokojem patrzą na prywatne ruchy biznesowe właściciela, które pozbawiają nasz klub integralnych części stadionu.

W tym sezonie zimowa przerwa w ekstraklasowych rozgrywkach potrwała wyjątkowo krótko, bo raptem półtora miesiąca. Dzięki temu nie musieliśmy jednak długo czekać na możliwość ponownego ekscytowania się porywającą polską ligą. A tak na poważnie, to po prostu szybciej dało się wspierać Legię, która do tej pory nie daje nam zbyt wielu powodów do radości. Siedemnaste miejsce w tabeli na koniec ubiegłego roku to porażka na całej linii. O winowajcach zaistniałej sytuacji powiedziano, zaśpiewano i wykrzyczano na trybunach już chyba niemal wszystko.

Za nami ostatnie spotkanie piłkarzy Legii w roku 2021, a zarazem pierwszy w historii mecz przyjaźni z Radomiakiem przy Łazienkowskiej. Pomimo kolejnego gównianego widowiska, jakie zafundowały nam grajki, na trybunach bawiliśmy się doskonale. Nasi przyjaciele z Radomiaka przyjechali w bardzo dobrej liczbie - na samej Żylecie stawiło się ich ok. 2 tysięcy.

Gdyby przed początkiem tego sezonu ktoś wypowiedział zdanie, że w trakcie rozgrywek Legia spadnie na samo dno, kazano by mu się najpewniej udać do lekarza specjalizującego się w chorobach głowy. Byłoby to tym bardziej uzasadnione, że w początkowej fazie sezonu wyniki warszawskiego zespołu nie powodowały przesadnej trwogi czy stanów przedzawałowych. Jednak mimo skutecznej gry w europejskich pucharach, Legia na ligowym podwórku sukcesywnie przesuwała się ku dołowi tabeli, a prezes zareagował w jedyny sobie znany sposób, czyli znajdując winnego w osobie trenera, którego oczywiście ostatecznie zwolnił.

Mecz ze Spartakiem był ostatnią nadzieją na przedłużenie europejskiej przygody w obecnym, okrutnie ch... sezonie w wykonaniu naszych piłkarzy. Przez ograniczenia kowidowe nie dane nam jak dotąd było pojeździć po Europie tak, jak byśmy chcieli. Wypadł nam m.in. ciekawy wyjazd do Moskwy, gdzie w żaden sposób przed dwoma miesiącami nie dało się dostać. W czwartkowy wieczór przy Łazienkowskiej stworzyliśmy niesamowitą atmosferę i można powiedzieć, że zrobiliśmy wszystko, aby ponieść piłkarzy do zwycięstwa.

W drodze do Lublina okazało się, że mecz z Motorem będzie naszym ostatnim tegorocznym wyjazdem. Z losowania krajowego pucharu w obecnych rozgrywkach możemy być wyjątkowo zadowoleni, bowiem po raz trzeci (po Suwałkach i szczecińskim Skolwinie) dane nam było jechać w zupełnie nowe miejsce. Legia z Motorem nie grała bowiem od blisko 30 lat, więc ten mecz cieszył się zainteresowaniem z obu stron. I miejmy nadzieję, że jeśli piłkarsko Motor nie awansuje do ekstraklasy, ten mecz będzie wspominany w "Kozim Grodzie" przez kolejnych 30 lat.

Legia nie ustanowiła nowego rekordu w serii porażek z rzędu, a atmosfera w niedzielny wieczór przy Łazienkowskiej była doskonała. Po raz kolejny o frekwencję zadbali sami kibice, którzy przeprowadzili mobilizację wśród warszawskich dzielnic i podwarszawskich miejscowości. Legioniści zorganizowali drugi w tym miesiącu wspólny przemarsz na stadion, a na trybunach spłonęło sporo barw wrogich ekip, w tym dwa kolejne płótna Jagiellonii.

W tym sezonie trochę pojeździliśmy po Europie, ale z reguły nie dane nam było wejść na stadion przeciwnika w takiej liczbie, jakiej byśmy chcieli. Tak było w Tallinie, gdzie odbiliśmy się od bramek, podobnie zresztą w Pradze, gdzie na stadion weszła część z nas, czy z Zagrzebiu, gdzie spotkanie rozegrano bez naszego udziału. W fazie grupowej LE najpierw odpadł nam wyjazd do Moskwy z powodu braku możliwości wjazdu do tego kraju bez wiz biznesowych, a następnie do Neapolu (pomimo wyprzedanych dwóch czarterów i sporej liczby osób mających kupione loty do Włoch), gdzie miejscowa policja w obawie przed awanturami zamknęła sektor gości na nasz przyjazd. O dziwo nie problemów z wpuszczeniem legionistów nie robiło angielskie Leicester City FC.

Legia Warszawa, a raczej próbujący reprezentować jej barwy piłkarze, ostatnimi czasy nas nie rozpieszcza. Z pewnością pokaźna liczba porażek z rzędu, które „Wojskowi” zdążyli zanotować na swoim koncie w ciągu ostatnich kilku tygodni, mogłaby skutecznie zniechęcić wiele osób do wspierania stołecznego klubu, jednak nie nas. Z Legią jest się bowiem na dobre i na złe, zarówno w chwilach radości, jak i w momentach trudnych – takich, jakich niestety obecnie doświadczamy.

Mecz ze Stalą Mielec cieszył się większym zainteresowaniem, niż można się było spodziewać, tylko z jednego powodu. Fani Legii zmobilizowali na ten dzień wszystkie swoje fankluby z całej Polski, które bardzo licznie przybyły do stolicy. Szkoda, że klub nie robi nic, aby poprawić frekwencję, a o tę w najbliższym czasie łatwo nie będzie, biorąc pod uwagę najgorsze od pół wieku wyniki osiągane przez naszych piłkarzy.

Za nami mecz przy niemal pełnych trybunach, z oprawą, pirotechniką i naprawdę głośnym dopingiem. Był moment radości, przez godzinę była nadzieja na sprawienie sensacji, ale w tym sezonie chwile radości trwają naprawdę tylko chwilę. Pięć tygodni temu świętowaliśmy zwycięstwo z Leicester, ale wydaje się, jakby to było wieki temu. Chociaż w czwartkowy wieczór opuszczaliśmy nasz stadion z lekko skrzywionymi minami, to z własnej roboty możemy być w pełni zadowoleni. Godnie reprezentowaliśmy najlepszy klub na świecie.

W końcu miarka się przebrała. Mecz z Pogonią był okazją do wyrażenia przez kibiców swojego niezadowolenia. Najlepiej opłacane w Polsce piłkarzyki, kopiące się po czołach, wpędziły nasz klub do strefy spadkowej. Do tego dyrektor sportowy dobierający trenerowi grajków, którzy według różnych relacji medialnych, rozłażą się po knajpach w mieście, który potem twierdzi, że nic takiego nie ma miejsca. Wreszcie prezes, który rok w rok robi to samo, czyli zwalnia trenera i nie ma żadnej długoterminowej wizji...

Jesteśmy świadkami prawdopodobnie jednego z najgorszych okresów gry „Wojskowych” w ciągu ostatnich 20-30 lat. Legii balansującej przez dłuższy czas tuż nad strefą spadkową, z przegranymi sześcioma spotkaniami z dziewięciu większość z nas nie widziała chyba nigdy. Najbardziej zaskakujący wydaje się fakt, że ta sama drużyna, która awansowała do fazy grupowej Ligi Europy i radzi sobie w niej naprawdę przyzwoicie, okazuje niemal całkowitą niemoc na rodzimym podwórku – zupełnie tak, jakby piłkarze zapomnieli, jak się gra w piłkę. Mecz z Piastem Gliwice miał stanowić przełom – swoisty zwrot ku lepszemu, na co z pewnością wszyscy czekaliśmy. Faktycznie, jak się później okazało, potyczka z „Piastunkami” dała początek rewolucji, jednak raczej odmiennej od tej, której oczekiwaliśmy.

Zła seria w meczach ligowych trwa. Nasi piłkarze przegrali w tym sezonie szóste spotkanie ekstraklasy, ale tym razem sami nie mamy sobie nic do zarzucenia. Doping z naszej strony, mimo niekorzystnego wyniku, stał na bardzo dobrym poziomie. Dokładając do tego kolejną w tym sezonie choreografię z użyciem pirotechniki oraz kolejną "przestrzeloną" oprawę lechitów, widać po niedzielnym meczu sporo plusów. Szkoda tylko, że po końcowym gwizdku, zamiast radości z wygranej, trzeba było doprowadzać piłkarzy do pionu, bo ci jakby zapomnieli, że w europejskich pucharach nie ma grania, jeśli nie uda się do nich zakwalifikować punktując na krajowym podwórku...

Piłkarze Legii w tym sezonie w europejskich pucharach pokazują klasę niemal w każdym meczu, ale podobnego zaangażowania brakuje im wyraźnie przy okazji meczów na krajowym podwórku. Po pierwszej czy drugiej porażce można było jeszcze mówić o wypadku przy pracy, kiedy jednak przychodzi piąta porażka w ósmym meczu ligowym, wkurzenie bierze górę.

Pełny stadion, niesamowita oprawa, zajebisty doping i radość po wygranym meczu - w czwartkowy wieczór mieliśmy okazję przeżywać piękne chwile, które zapadną w naszej pamięci na długo. Na pewno po tylu latach posuchy, każdy stęsknił się nieco za takimi meczami Legii w europucharach. To doskonała nagroda dla wszystkich fanatyków, którzy wspierają swój klub bez względu na rywala - czy to Wigry, Stal Mielec, czy Nieciecza. Wiele osób jednak dopiero "klasowy" rywal przyciąga do przyjścia na stadion.

W sobotni wieczór przybyliśmy do naszej świątyni wspierać Legię na meczu z Rakowem. Frekwencja była w miarę przyzwoita (niespełna 16 tys.), choć oczywiście daleka od tej, jaką będziemy mogli zobaczyć w czwartek na meczu z Leicester City. Aby na trybunach zebrało się więcej widzów, można było skorzystać z promocji (od sponsora klubu, Plus500), w której karneciarze, mogli bezpłatnie zaprosić jedną osobę na swoją trybunę.

Takie mecze jak z Górnikiem Łęczna są kwintesencją naszego życia kibicowskiego. Nie mecze ze Spartakiem, Dinamem czy Slavią, ale właśnie mecze z Termaliką, Stalą Mielec czy Łęczną - to one pokazują nasze przywiązanie do ukochanego klubu. Nie zaś wybieranie meczów ze względu na rangę przeciwnika, bo przecież nie jesteśmy "wynikowcami".

W tym sezonie piłkarze Legii nie rozpieszczają nas na wyjazdach. W sobotę po raz trzeci wracaliśmy z ligowego wyjazdu po porażce. Do Wrocławia zdecydowana większość wyjazdowiczów udała się pociągiem specjalnym. Niestety z powodu widzimisię policji w sektorze gości nie udało się zaprezentować przygotowanej choreografii.

Po półtorarocznej przerwie ponownie mieliśmy okazję podróżować pociągiem specjalnym na wyjazdowy mecz Legii. Ostatni raz "specjal" organizowany był w marcu zeszłego roku na mecz w Gdańsku. Później zaś z powodu pandemii i zamkniętych stadionów przez długie miesiące nie wpuszczano kibiców na trybuny, ale od tego sezonu ponownie możemy jeździć i wspierać z trybun nasz ukochany klub.

Za patriotyczną oprawę zaprezentowaną z użyciem pirotechniki na meczu z Dinamem Zagrzeb UEFA ukarała nasz klub zamknięciem trybuny północnej, gdzie znajduje się "Żyleta", a więc miejsce najbardziej fanatycznych kibiców Legii. Nie pierwszy już raz barany z tejże organizacji robią wszystko, aby działać przeciwko warszawskiemu klubowi.

Rywalizacja o europejskie puchary weszła w decydującą fazę. Wprawdzie po dwumeczu z Dinamem Zagrzeb „Wojskowi” musieli pożegnać się z marzeniami o występach w legendarnej Champions League, lecz nadal pozostali w grze, której stawkę stanowi uczestnictwo w fazie grupowej Ligi Europy. Wystarczy jedynie pokonać praską Slavią – zespół, który – przynajmniej teoretycznie – wydaje się mocniejszy od poprzedniego rywala Legii.

Dobra, słoneczna pogoda w sierpniowy weekend to idealna okazja do tego, aby się odpowiednio zrelaksować i pojechać: w góry, nad morze, na działkę czy chociażby na grillowanie lub piknik. Dla 400-osobowej grupy kibiców Legii sobotni odpoczynek przybrał jednak zupełnie inną formę. Zamiast na imprezę z rodziną czy znajomymi ruszyliśmy po godzinie 14:00 w drogę wspólną kawalkadą z parkingu przy Estadio WP na stadion Dyskobolii Grodzisk Wielkopolski, gdzie swoje spotkania rozgrywa obecna ponownie od ubiegłego sezonu w Ekstraklasie Warta Poznań. Nie licząc meczu przyjaźni z Radomiakiem sprzed dwóch tygodni, eskapada w ramach czwartej kolejki sezonu 2021/2022 była naszym pierwszym oficjalnym ligowym wyjazdem od... 4 marca 2020 roku, kiedy to na kilka dni przed początkiem pandemii koronawirusa pojechaliśmy do Gdańska.

Olbrzymie zainteresowanie wzbudziło rewanżowe spotkanie z Dinamo Zagrzeb w trzeciej rundzie eliminacyjnej Ligi Mistrzów. Bardzo dobry, remisowy wynik z wyjazdowego spotkania, na pewno dodawał nadziei na awans do kolejnej rundy w starciu z wyżej notowanym przeciwnikiem. Już dawno nasz stadion nie wypełnił się do ostatniego miejsca, a tak właśnie stało się we wtorkowy wieczór przy Łazienkowskiej.

W sobotę po 36 latach przerwy Radom doczekał się meczu Radomiaka w najwyższej klasie rozgrywkowej. Domowa inauguracja w Ekstraklasie wywoływała dodatkowe zainteresowanie, bo beniaminkowi przyszło zmierzyć się z aktualnym mistrzem Polski.

Mecz z Wisłą Płock, chociaż nie zgromadził największej publiczności, na pewno zapadnie w naszej pamięci. Zresztą nie tylko naszej - w bramce pierwszego zespołu Legii zadebiutował tego dnia Kacper Tobiasz, chłopak, który do niedawna sam dopingował Legię z Żylety. Nic dziwnego, że w sobotni wieczór Kacper mógł liczyć na nasze wsparcie, a na murawie zachował czyste konto. Ten przykład pokazuje, że ciężką pracą, można spełniać marzenia.

Po raz trzeci w ciągu tygodnia stawiliśmy się przy Łazienkowskiej. W środowy wieczór przyszło nam wspierać piłkarzy w rywalizacji z mistrzem Estonii, a stawką jest nie tylko awans do 3. rundy eliminacji Ligi Mistrzów, ale również zapewnienie sobie udziału w fazie grupowej co najmniej Ligi Konferencji Europy. My jednak wierzymy, że legioniści są w stanie dokonać niemożliwego, bo przecież mało kto wierzy w grę jakiegokolwiek polskiego klubu w Champions League, szczególnie po ostatnim zmienionym systemie kwalifikacji.

Trzy dni po meczu z Bodo/Glimt ponownie zawitaliśmy na Łazienkowską na spotkanie o Superpuchar Polski z Rakowem. Niestety, tym razem zainteresowanie meczem było zdecydowanie niższe i na stadionie zasiadło niecałe 11 tys. widzów. W przeciwieństwie do meczu z Norwegami, na trybunach zameldowała się grupa kibiców gości. Z kolei legioniści od samego rana świętowali 30-lecie zgody z Zagłębiem Sosnowiec.

Kibice spragnieni są meczów, szczególnie po wielomiesięcznej przerwie, jaką mieliśmy zupełnie niespodziewanie z powodu szalejącego wirusa. Co prawda na trybuny udało się nam jednorazowo wrócić na koniec poprzedniego sezonu (w dodatku w mocno ograniczonym składzie), ale potem znów czekała nas ponad półtoramiesięczna przerwa. Ani żar lejący się z nieba, ani duchota i środek wakacji nie były w stanie powstrzymać fanatyków spod znaku czarnej eLki od kapitalnej zabawy na rewanżowym spotkaniu 1. rundy eliminacyjnej Ligi Mistrzów.

Po niezwykle długich miesiącach oczekiwania w końcu na zakończenie sezonu 2020/21 mogliśmy ponownie zobaczyć się na trybunach. W tym sezonie mieliśmy okazję dopingować z trybun - i to w ograniczonej liczbie - tylko na dwóch meczach ligowych. Kilka tygodni temu, podczas meczu z Wartą, dopingowaliśmy nasz zespół spod Torwaru.