#PLUSY I MINUSY

Korona zaprezentowała oprawę „Poznaj nasze dwa oblicza” i do serca wzięli sobie to nasi piłkarze, bo pierwsza a druga połowa to kompletnie inny gatunek literacki. Najważniejsze jednak, że 3 punkty powędrowały do Warszawy – zapraszamy do lektury ocen tej dwubiegunowej wędrówki.

Na grę Legii nie da się patrzeć. Po prostu. To, co zaserwowali nam w niedzielę piłkarze warszawskiej drużyny było nie do przełknięcia. „Wojskowi” mogli zminimalizować stratę do Piasta praktycznie w całości, ale Legia to Legia, więc rezultat niedzielnego pojedynku jakoś szczególnie nie dziwi. Jedyne, co może zaskakiwać, to przerost formy nad treścią, w wykonaniu naszego klubu, który zaczyna przybierać już groteskowe rozmiary. Zapraszamy na analizę tej treści.

No co tu dużo mówić – tragedia. Legia gotowa do walki, Legia z nową kolekcją odzieżową, Legia bez drużyny na miarę Ligi Europy. Nasz najsilniejszy skład został wbity w ziemię przez rezerwy Napoli, kibice na stadion przyszli w takiej ilości jak my na Puchar Polski z Chojniczanką, a aspirująca do Ligi Mistrzów drużyna zajmuje ostatnie miejsce w Lidze Europy z dorobkiem 4 punktów na 18 możliwych. „Wspaniałe stulecie” możecie zobaczyć wtedy, gdy włączycie TVP1 od poniedziałku do piątku o 15:50.

Niedzielnego spotkania do 85. minuty nie dało się oglądać. Mecz z pewnością pomógł wszystkim cierpiącym na bezsenność, bo kilka minut oglądania niedzielnego pojedynku automatycznie zamykało powieki. Takie mecze też trzeba jednak umieć wygrywać, a brzydkie zwycięstwo zawsze smakuje lepiej niż najpiękniejsza nawet porażka. Zapraszamy do lektury ocen brzydkiego spotkania z ładnym zakończeniem.

Przez 85 minut spotkanie było typowym meczem Legii grającej w środku tygodnia z niżej notowanym rywalem – niby nudno, starcie do zapomnienia, ale jakieś bramki gdzieś zawsze wpadną. Wystarczyło kilka minut, żeby na własnym stadionie „Wojskowi” zostali zmuszeni do „obrony Częstochowy”. Szalona defensywa na szczęście się udała, ale takie sytuacje po prostu nie mają prawa mieć miejsca. Zapraszamy do oceny meczu o dwóch twarzach.

Na stulecie klub jest przygotowany fenomenalnie. Mamy kibiców, stadion, infrastrukturę, zaplecze treningowe, doskonałe zabezpieczenie medyczne, piękny fanstore, marketing na światowym poziomie i emotikony na iPhone'a. Brakuje tylko jednego – drużyny na takim poziomie.

Legioniści nareszcie zagrali dobre spotkanie w Lidze Europy. Po słabym pierwszym meczu z Midtjylland, murowanym oklepie od Napoli i dwóch meczach z Club Brugge o atrakcyjności przeciętnej Niemki przyszła pora na coś miłego dla oka. Szkoda, że tak późno, ale (ile razy jeszcze to usłyszymy) lepiej późno niż wcale.

Prezes Leśnodorski po meczu napisał na Twitterze, że brawo, że tak mamy grać. Otóż jeśli taki poziom zadowala władze klubu, to można tylko zapłakać i zastanowić się, dlaczego za małolata człowiek zainteresował się piłką nożną, a nie na przykład grą w bierki. O gustach się nie dyskutuje, ale białe jest białe, czarne jest czarne, a Legia ze Śląskiem zagrała słabo. Zapraszamy na lekturę ocen tego niegustownego spotkania.

Prawdziwych mężczyzn podobno poznaje się po tym nie jak zaczynają, ale jak kończą. Zaczynać jednak też trzeba z rozumem i godnością człowieka, a stracenie gola w 5. minucie z Chojniczanką Chojnice na własnym stadionie za bardzo godne raczej nie było. Na szczęście legioniści doszli do takich samych wniosków i po pierwszym szoku weszli na właściwe tory, żeby pewnie przejechać się po zespole gości.

Mecz z Pogonią wybitnym widowiskiem raczej nie był, ale zapewnił Legii ważne 3 punkty. Legioniści grali falami, bo raz mieli ochotę atakować, a raz nie, ale w niedzielnym spotkaniu i tak było to korzystne – Pogoń bowiem nie chciała atakować w ogóle. Zapraszamy do lektury ocen za to jednostronne spotkanie.

Po takich spotkaniach ciężko jest zebrać się do ich oceny. Wszyscy mówią, że szansa na awans przepadła, ale ja pogodziłem się z tym już po meczu w Warszawie. Mogliśmy po prostu spróbować godnie zacząć żegnać się z Ligą Europy, ale zamiast tego dostaliśmy to, co w pewnych rejonach warszawskiej Pragi po godzinie 22:00 jest nieuniknione.

Pesymiści mówili o porażce, realiści stali się pesymistami, a optymiści nieśmiało przebąkiwali o skromnym zwycięstwie. Legioniści zaskoczyli wszystkich i pewnie odczarowali arenę w Gdańsku. Przedstawiamy oceny ze zwycięskiej wyprawy na Pomorze.

Chciałby człowiek zobaczyć mecz z pierwszoligowcem, obejrzeć jak jego drużyna ładuje cztery, pięć bramek i pozytywnie nastawić się na resztę wieczoru. Pierwszoligowiec jednak stawia się i drużyna męczy się niemało, żeby już nie wygrać wysoko, ale w ogóle. Pytanie tylko, czy to Chojniczanka zagrała tak dobrze, czy to Legia tak słabo.

Nasi piłkarze dokonali niemożliwego. Przegrać u siebie z Lechem znajdującym się w takiej formie to jak wygrać z Bayernem Monachium. Jeśli macie jeszcze nerwy na czytanie o tym spotkaniu, to zapraszamy do komentarzy gry zawodników po widowisku, jakie zaserwowali nam w niedzielę.

Od piątku rano nie mogłem się zabrać za ten teks. Albo mecz jest dobry i zawodników się chwali, albo zły i wytyka się im ich błędy. Ten jednak wyglądał zupełnie nijak. Gra legionistów była jak rozgotowany ryż – dało się to zjeść, ale nikomu nie smakowało.

Pierwszy raz od dawna wyszedłem ze stadionu naprawdę zadowolony. Legia zrobiła to co do niej należało – wygrała spotkanie u siebie. Wygrana wygraną, ale do mojej radości przede wszystkim przyczynił się styl, w jakim „Wojskowi” dopisali sobie w niedzielę 3 punkty. Jasne, że w grze było nieco chaotyczności, ale wszyscy piłkarze robili to, co przystało na legionistę – walczyli. Przedstawiamy oceny za tę walkę.

Skoro Piast wygrał, to nam tym bardziej wypadałoby to uczynić. Nic z tego, legioniści zagrali słabo i jedyne co udało się im wywieźć z Zabrza to punkt. Punkt, który w obecnej sytuacji jest tak samo bezużyteczny jak zerowy dorobek. Pięć meczów, jedno zwycięstwo i cztery remisy - dramat. Przedstawiamy więc oceny z tego dramatu.

Choć z Napoli legioniści nie wywalczyli nawet punktu, to do ich zaangażowania w mecz raczej trudno mieć pretensje. Walczyli, jeździli na tyłkach, nie przestraszyli się dużo wyżej notowanego rywala. Było to pierwsze spotkanie od bardzo dawna, w którym rzeczywiście było widać cenioną w Legii wolę walki. Szkoda, bo gdyby z takim samym nastawieniem piłkarze wychodzili na spotkania z Koroną Kielce, Zagłębiem Lubin, czy Termaliką Nieciecza, to dzisiaj nie tracilibyśmy 8 punktów do pozycji lidera.

Wściekłość powoli zaczęła opadać, na biurku stoi herbatka z rumiankiem i można zabrać się za ocenę naszych piłkarzy w meczu przeciw Termalice. Być może po takich spektaklach bardziej wskazany byłby zestaw procentowy, jednak gdyby po każdym nieudanym spotkaniu legionistów w tym sezonie raczyć się trunkami, nadzwyczaj łatwo byłoby wpaść w alkoholizm.

Legioniści w czwartek zaserwowali kibicom dokładną powtórkę z niedzielnego starcia z Ruchem. Tak jak w weekend wygrali 4-1, strzelił Nikolić, stracona bramka padła przy wyniku 3-0 dla Legii, a wynik ustalił Prijović. Cieszymy się, bo wynik piękny, niestety sama gra taką radością nas już napawać nie mogła.

Jadąc do Chorzowa trudno było o optymistyczne nastawienie. Ostatnia wygrana z Ruchem w Chorzowie miała miejsce w październiku 2011 roku. Z kolei na ligowe zwycięstwo kibice czekali od 2 sierpnia. Legia to jednak Legia. Jak kochać to księżniczki, jak kraść to miliony, a jak przełamywać serie porażek to 4-1.

Tylko remis z osłabioną Jagiellonią, czy może aż remis z przeważającą w meczu drużyną z Białegostoku? Trudno to wszystko wypośrodkować, ale nie ulega wątpliwości, że Legia nie zagrała dobrego meczu. Mimo tego kilku zawodników zasłużyło na plusy. Niestety, paru także zapracowało na ogromne minusy. Zapraszamy do lektury.

Niby przegrać po walce, to żaden dyshonor. Ale jednak nie godzi się przegrać z tak słabym przeciwnikiem, przy całym szacunku dla walecznej ekipy Brosza. Legioniści bardzo się starali, próbowali, a mimo to nie zasłużyli na zwycięstwo. Grali przy tym tak, że ciężko zdecydowanie wyróżnić któregoś z nich.

Pierwsza ligowa porażka przyszła w niespodziewanym momencie. Wprawdzie spotkanie w Gliwicach było tym na szczycie – grał wicelider z liderem, ale jednak nie wydawało się, że Piast może zgarnąć pełną pulę. Mecz był z gatunku takich, w których trudno się wyróżnić. I tak też było z legionistami. Jedynie paru wybiło się ponad przeciętność.

Walkower dla Legii za pierwsze spotkanie przesądził o losach rywalizacji, choć prawdę mówiąc chyba tylko najwięksi pesymiści sądzili, że Albańczycy są w stanie pokrzyżować szyki stołecznym. „Wojskowi” piłkarsko przerastali rywali o dwie klasy i widać to było nawet w Warszawie, gdzie spotkanie toczyło się w spacerowym tempie. Który z naszych spacerowiczów był najlepszy?

Legia wygrała trzeci ligowy mecz z rzędu i jako jedyny zespół ma komplet zwycięstw, a co za tym idzie wygodnie rozsiadła się w swym ulubionym fotelu – lidera. W Łęcznej zagrała bardzo solidną, a jednocześnie wyrafinowaną piłkę. W I połowie podobać mogły się szybkie kontry „Wojskowych”, świetne prostopadłe podania Guilherme i współpraca napastników. W II mieliśmy już klasyczne spotkanie na przetrwanie do końcowego gwizdka.

Przy pogromie 5-0 można dojść do wniosku, że wyłapywanie minusów w grze Legii, to jak szukanie dziury w dobrym moście. Niemniej, bez szczególnego wysiłku te dziury można znaleźć i opisać. Ogólnie jednak postawa „Wojskowych” napawa optymizmem i na wstępie trzeba zaznaczyć, że cała drużyna zasłużyła na dużego plusa.

Mecz II rundy eliminacji z FC Botosani nie przyniósł większej poprawy w grze legionistów. Co prawda „Wojskowi” uniknęli blamażu, bo ósmą drużynę ligi rumuńskiej udało im się pokonać, ale zrobili to w stylu, który nie daje większych powodów do optymizmu i przekreśla hasło „Gotowi do walki.”

Ciężko opisywać takie spotkania, jak to o Superpuchar Polski przeciwko Lechowi. Wyszukiwanie plusów staje się bowiem zadaniem bardzo karkołomnym. Legia jako zespół zagrała bardzo słabo. Indywidualnie można by na siłę wyróżnić paru zawodników, ale tym razem odpuścimy. Szansę na poprawę mają dziś przy Łazienkowskiej.

Wygrana w ostatnim meczu sezonu zapewniła Legii jedynie 2. miejsce. Akurat w tym spotkaniu „Wojskowi” zrobili swoje i pewnie ograli słabiutkiego Górnika. Nie było to wielkie widowisko, ale trudno było się go spodziewać, jeśli wziąć pod uwagę formę naszego zespołu. Kilku piłkarzy wzniosło się jednak ponadprzeciętność.